ข้ามไปยังเนื้อหา

ดุอาอ์ขอลูกหลานนอบน้อมต่ออัลลอฮฺ ซูเราะฮ์อัลบากอเราะห์ - 128

บทดุอาอ์เต็ม

رَبَّنَا وَاجْعَلْنَا مُسْلِمَيْنِ لَكَ وَمِن ذُرِّيَّتِنَا أُمَّةً مُّسْلِمَةً لَّكَ وَأَرِنَا مَنَاسِكَنَا وَتُبْ عَلَيْنَا ۖ إِنَّكَ أَنتَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ

(ซูเราะฮ์อัลบะเกาะเราะฮ์ อายะฮ์ที่ 128)

ฟังเสียงอ่าน:

ความหมายโดยรวม

ข้าแต่พระเจ้าของเรา ขอพระองค์ทรงทำให้เราทั้งสองเป็นผู้นอบน้อมต่อพระองค์ และทรงให้มีกลุ่มชนที่นอบน้อมต่อพระองค์จากลูกหลานของเรา และขอพระองค์ทรงโปรดแสดงแก่เราซึ่งพิธีการทำฮัจญ์ของพวกข้าพระองค์ และทรงโปรดอภัยโทษแก่เรา แท้จริงพระองค์ท่านคือผู้ทรงอภัยโทษ ผู้ทรงเมตตาเสมอ

(ซูเราะฮ์อัลบะเกาะเราะฮ์ อายะฮ์ที่ 128)

คำอธิบายเพิ่มเติม

มาจากซูเราะฮ์อัลบะเกาะเราะฮ์ อายะฮ์ที่ 128 เป็นดุอาอ์ของนบีอิบรอฮีมและนบีอิสมาอีลขณะสร้างกะอ์บะฮ์ เป็นการวอนขอที่ยิ่งใหญ่เพราะครอบคลุมตั้งแต่ตัวบุคคล (เราสองคน) ไปจนถึงระดับสังคมหรือประชาชาติ (أُمَّةً) จากรุ่นสู่รุ่น

นอกจากนี้ยังเน้นเรื่องมารยาท (أَرِنَا مَنَاسِكَنَا) คือการขอให้พระองค์ทรงสอนวิธีปฏิบัติที่ถูกต้อง เพราะความจริงใจเพียงอย่างเดียวไม่พอ ต้องทำตามแนวทางที่พระองค์พอพระทัยด้วย

คำต่อคำ (Word by Word)

رَبَّنَا
ร็อบบะนา
[ข้าแต่พระเจ้าของเรา]
وَ
วะ
[และ]
اجْعَلْنَا
อิจญ์อัลนา
[ขอพระองค์ทรงทำให้เราทั้งสองเป็น/บันดาลให้เราเป็น]
مُسْلِمَيْنِ
มุสลิมัยนิ
[มุสลิม/ผู้นอบน้อม (ในรูปสรรพนาม 2 ท่าน)]
لَكَ
ละกะ
[ต่อพระองค์]
وَ
วะ
[และ]
مِنْ
มิน
[จาก/ส่วนหนึ่งจาก]
ذُرِّيَّتِنَا
ซุรรียะตินา
[สืบสายโลหิต/ลูกหลานของพวกเรา]
أُمَّةً
อุมมะตัน
[กลุ่มชน/ประชาชาติ]
مُّسْلِمَةً
มุสลิมะตัน
[ที่นอบน้อม/ที่เป็นมุสลิม]
لَّكَ
ละกะ
[ต่อพระองค์]
وَ
วะ
[และ]
أَرِنَا
อะรินา
[ขอพระองค์ทรงแสดงแก่เรา/ทรงสอนเรา]
مَنَاسِكَنَا
มะนาสิกะนา
[ซึ่งพิธีกรรม/แนวทางปฏิบัติศาสนกิจของพวกเรา]
وَ
วะ
[และ]
تُبْ
ตุบ
[ขอพระองค์ทรงตอบรับการสารภาพผิด/ทรงให้อภัย]
عَلَيْنَا
อะลัยนา
[แก่พวกเรา]
إِنَّكَ
อินนะกะ
[แท้จริงพระองค์ท่าน]
أَنتَ
อันตะ
[คือพระองค์ท่าน]
التَّوَّابُ
อัตเตาวาบุ
[ผู้ทรงรับการกลับเนื้อกลับตัว/ทรงให้อภัยยิ่ง]
الرَّحِيمُ
อัรเราะหีมุ
[ผู้ทรงเมตตาเสมอ]